~'.*: world wings :".'~

อ่ะโหลเบเบ๋~วันนี้อารมณ์เปลี่ยว หนีจากภาระหน้าที่มาเที่ยวอัพบลอค >3<)/ ก่อนอื่น สุขสันต์วันสงกรานต์นะทุกคน ใครใคร่รดน้ำรดนะจุ๊

เอาล่ะ เอา tag ง่ายของป้าต้อยมาอัพก่อนดีฝ่า เป็น tag แมลงสาบนิ =w=

ว่าแต่เดาถูก~อย่างหมาต่ายน่ะเหรอจะกลัวสิ่งมีชีวิตขนาดหัวแม่เท้า 5555 แต่อิฉันก็มีเรื่องเล่า เอ๋~ยังอุตส่าห์มี

เกริ่นก่อน

เป็นผู้หญิงธรรมดาที่ไม่ชื่นชอบแมลงสาบคะ แต่เป็นคนที่แมลงสาบชื่นชอบ ( เอ๊ะ ยังไง ) โทเมอยู่หอเคอะ และทุกครั้งที่กลับมาบ้าน จะเจอแมลงสาบวิ่งกันสลอนจนรู้สึกหงุดหงิด หม่าม๊าบอกว่าร้อยวันพันปี ตอนอิฉันไม่อยู่บ้าน มันไม่เคยออกมา แต่พออิฉันกลับมาบ้านทีไร มันต้องออกมารับเสด็จองค์หญิงมันทุกที 55555 ( นู๋ไม่อยากเป็นองค์หญิงแมลงสาบนะแม่ )

แต่ว่าก็ว่าเถอะ อาจจะเห็นว่านิสัยไม่ดี แต่โทเมเห็นแมลงสาบไม่ได้คะ ตัวไหนตัวนั้นถูกเจี๊ยนทิ้งทุกรายไป แล้ววิธีการก็ไม่น่ารักน่าชังอย่างเอาถุงพลาสติกครอบแล้วเอาไปทิ้งข้างนอกด้วย ส่วนใหญ่จะถูกโยนไปในห้องน้ำ แล้วราดสบู่ พรุ่งนี้เช้ามันจะเหลือแต่กระดองมันเพราะถูกเพื่อนฝูงเอาไปรุมกิน อ่า...เอาเป็นว่าฉันให้อาหารแมลงสาบแล้วกัน เจ๊าๆ กันไป

ดังนั้นโทเมเลยเนื้อหอมในหมู่แมลงสาบคะ เพราะเป็นหนทางที่พวกมันจะได้ไปเกิดใหม่ ( แต่ต่อไปเป็นตัวอะไรตูไม่รับรู้ด้วย )

แต่มันก็เป็นเรื่องในสมัยก่อนอ่ะนะ ตอนนี้เลิกทำแล้ว ( แล้วแมลงสาบก็หายไปเพราะเห็นว่าอิฉันไม่มีประโยชน์ )แต่ตอนนั้นหม่าม๊าทนพฤติกรรมองค์หญิงแมลงสาบที่ตัดสินประหารราษฎรเป็นว่าเล่นไม่ไหว ยื่นคำขาดมาว่า

"ระวังแมลงสาบมันจะแก้แค้นเอานะ"

แล้วนี่จึงเป็นที่มาของการแก้แค้นของเหล่าแมลงสาบเคอะ =w=

1. แมลงสาบแก้แค้นทางบก

วันหนึ่งโทเมก็กลับไปนอนบ้านเช่นเคยค่ะ แต่วันนี้ทั้งปะป๋ากับหม่าม๊าไม่อยู่ว ไปต่างจังหวัด เลยต้องนอนคนเดียว มุ ( โทเมเกลียดการนอนคนเดียวโคตร ) ท่านพี่บอกว่ามีอะไรก็ตะโกนเรียกเช่นเคย ส่วนอิฉันถ้าเกิดเหตุการณ์ทำนองนี้ทีไร มักจะหลับราวๆ ตีสองตีสาม ง่วงได้ที่ก็ลุกขึ้นไปปิดไฟ

ทันใดนั้นเสียงอะไรก็ไม่รู้ดังแกร่กๆๆๆๆ ดังแบ่บ....ดังก้องมั่กมากกกกเลยคร๊า ไม่อาจแยกออกว่าอะไรฟระที่เดินเสียงดังขนาดนี้ อดคิดไม่ได้ว่าผีสางนางไม้แถวไหนมากวนอิฉันนอนอีก ( <- ขออภัย มิใช่คนกลัวผีเช่นกัน ) ลุกขึ้นเปิดไฟพรึ่บ เสียงหายปั๊บ

มองรอบห้อง....ไม่มีไรนี่หว่า....

ว่าแล้วก็เลยปิดไฟนอนต่อ สักพักเสียงเดินก็ดังขึ้นมาอีก ก็ลุกขึ้นเปิดไฟ...ก็ไม่มีอีก

( ชักมะโห )

คราวนี้ไม่สนใจแล้ว งาวงจัดจะนอน นอนไปได้สักพัก

....อะไรไต่หลังอั๊วะ....?

ก็รู้ทันทีนะว่าแมลงสาบ ตะปบปั๊บหลังเสื้อ เอามือบีบกร๊อบตายคามือ...

อา....สิ้นชีพราษฏรที่มาร้องทุกข์กลางดึก ว่าแต่องค์หญิงจะถอดเสื้อยืดคอกลมองค์หญิงยังไงไม่ให้ศพประชาราษฏ์โดนกบาลตัวเองฟระเนี่ย ?

ตอนนั้นง่วงมาก ก็พยายามกระดึ๊บๆ จับศพกำไว้ แล้วถอดเสื้อออก ก่อนจะเอาสบู่ๆ ถูๆ หลัง แล้วเปลี่ยนเสื้อนอน ตอนเช้ากลับมาดูสภาพเสื้อตัวเองแล้ว ช่างน่าอดสูนักราษฎร...แต่องค์หญิงเซ็งเป็ดกว่าเพราะขาราษฏรเจือกเสียบอยู่บนหัวราวปิ่นปักผมจนรุ่งเช้า

2. แมลงสาบแก้แค้นทางน้ำ

ครั้งนี้องค์หญิงอยู่ที่โรงพยาบาล ไม่วายต้องขุ่นข้องหมองใจ เมื่อสั่งน้ำใบเตยไปดูด แถมเติมน้ำดูดไปอีกสองแก้ว แล้วเห็นอวัยวะส่วนหางของแมลงที่มีลักษณะคล้ายหางกุ้งแช่แข็ง...กระนั้นก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาว่าครั้งนี้ราษฎรจะมาแรง และเล่นอิฉันแรงถึงขนาดนี้ จึงเอาหลอดจิ้มๆ เขี่ยๆ ไอ้หางขาวๆ ซีดๆ ขนาดราวสองเซนต์ดู ก่อนจะเอามือกุมขมับ

...ไม่น่าเขี่ยมันเล่นเลยฟระ....

( เพราะมันทำให้รับรู้ถึงความยืดหยุ่นของศพแมลง )

เป็นคดีที่พะอืดพะอมมาก สันนิษฐานได้เพียงอย่างเดียวว่ามันคงลงไปในน้ำ ทำเป็นน้ำแข็ง แล้วจึงเอาไปปั่นในเครื่องเฉาะน้ำแข็ง ก่อนจะส่งออกขายยังแก้วต่างๆ ที่เซ็งเป็ดสุดคือ กินข้าวเสร็จแล้ว ไม่อยากเอาออก เสียดาย ( ด้วยเหตุผลใดๆ ก็ตาม จะไม่อ็อกออกเด็ดขาด ) จะไปโวยที่ร้านก็เจือกดูดไปหมดแล้ว แถมเติมน้ำเปล่าไปดูดเล่นอีกสองแก้วต่างหาก

วันนั้นโทเมเลยกินดะ ล้างคาวปาก แม้จะไม่อยากกินเลยก็ตาม หงึ

3. แมลงสาบแก้แค้นทางอากาศ

ก็เป็นอะไรที่น่าชังของเหล่าราษฎรค่ะ วันนั้นอิฉันไปบ้านป้าของชิชิ ไปเที่ยวน่ะแหละค่ะ แล้วก็เกิดปวดท้องอยากถ่ายเทพลังงานและมวลสารแก่โลก หรือง่ายๆ สั้นๆ ว่าไปขี้น่ะแหละคะ โอเค ?ยูซี๊ ? โอ...เยส...งั้นงี้เลย นั่งอยู่ดีๆ เสียงแกร่กๆ มาอีกแล๊ะ

....บัดซบ มาร้องทุกข์อะไรตอนนี้ฟระเนี่ย..... ^^;

เสตจ มิชชั่นเว้ยค่ะท่านผู้ชม ราษฎรเมียงมองมาทางอิฉัน และไต่ผ้าพลาสติกที่ปิดระหว่างโถและส่วนอาบน้ำมาอย่างรวดเร็ว อิฉันก็ไม่รอช้ากระชากผ้าพลาสติก เหวี่ยงมันกลับไปกระแทกจนสุดกำแพง ราษฎรตกปุลงบนพื้น และยืนเงียบราวงงๆ อะไรสักอย่าง ด้วยความหวังดี เลยเอาที่ฉีดก้นฉีดเรียกสติมัน ( อี๊แหนะๆ ! ) มันก็เลยวิ่งหนวดชี้หนีไป สักพัก....

....แมร่ง....เรียกเพื่อนมาว่ะ.....

เป็นครั้งแรกที่การปลดทุกข์มันไม่ยักกะปลด อิฉันหันไปทางอื่นแล้วถอนหายใจ จะยกก้น สละราชบัลลังค์ตอนนี้ก็ทำไม่ได้ ด้วยภาระหน้าที่ยิ่งใหญ่หนักหนานัก ( มันจะมาหนาหนักอะไรตอนนี้ก็ไม่รู้ ) ก็เลยตัดรำคาญ เอาที่ฉีดน้ำฉีดไล่มันไป ( ไม่เคยเห็นคนเข้าส้วมรึไงฟระ มายืนมองทำไม ) พวกมันสองตัวก็วิ่งๆๆๆ

วิ่งๆๆๆๆ

ไต่ๆๆๆๆ

ขึ้นผนัง

( เฮ้ย )

แล้วก็เดินดุ๊บๆๆๆ เกี่ยวหนวดกันมาตามราวผ้าม่านพลาสติก จนอยู่เหนือหัวอิฉัน ต๊าย~มักใหญ่ใฝ่สูง

อี๊แหนะ ! ฉีดไล่ซะเลย =3= ฟึ๊ดๆ

อย่างที่ทุกคนคาดคิด...มันไม่หนีอย่างคราวที่แล้วค่ะ...มันบิน....ไม่ว่าใครจะตั้งชื่อท่านี้ว่าปีเตอร์แพน คามิคาเซ่ พิซซ่าเดลิเวอร์รี่ ฯลฯ

....เอาว่ามันบินมาหาแล้วกัน.....ทั้งสองตัวนั่นน่ะ....

ด้วยความเฮงหรืออะไรก็แล้วแต่ ความจริงแล้วภารกิจของอิฉันล้มเลิกตั้งแต่ตอนที่มันไต่มาหาแล้วล่ะ ตอนที่มันบินเข้ามา เลยอาศัยท่าสละบัลลังค์ ตัวนึงเลยเกาะเข้าด้านในของฝาโถ อิฉันเลยตวัดมือปิด ขังไว้แล้วโครกไปพร้อมกับภารกิจที่ทำซะเลย ส่วนอีกตัวดังพลาดไปเกาะกำแพง อิฉันรีบแต่งตัวแล้วไปเรียกชิชิให้มาจัดการ ( ตอนนั้นรู้สึกว่าใจเต้นแรง และรู้สึกเหนื่อยกับราษฎรเป็นครั้งแรก )

ปรากฏว่าชิชิกลัวแมลงสาบกว่าหมาต่ายเสียอีก แต่ก็กระดึ๊บๆ มาฉีดยาใส่ให้ เหม็นทั้งบ้านเลย กร๊าก~

จากข้างต้น อิฉันจึงละเว้นการเป็นองค์หญิง งดประหารราษฎร จนอยู่ดีมีสุขจนถึงปัจจุบัน ประการล่ะฉะนี้เคอะ =w=

Tag ต่อด้ายป่าว ให้หมาน้อยพินจัง , โรคุง ( จะมาอ่านไหมเนี่ย ) , คุราอิคุง ( รายนี้ก็เหมือนกัน จะแวะเข้ามาไหมเนี่ย 5555 )

ปายล่ะจ้า สุขขีทุกคน >w<