[T&T fic]Beyond the sky#13
posted on 18 Jun 2009 16:16 by tomei in TxTTitle: Beyond the sky # 13
Author: โทเม
Category: ActionComedy
Pairing: Takki-Tsuba
Rating: NC 17 ด้านการใช้ภาษา โปรดระวังผู้ปกครองโผล่มาด้านหลังขณะรับชม
Spoilers: 2008
Disclaimer: ฟิคเรื่องนี้เขียนขึ้นเพื่อความบันเทิงตัวละครมาจากปู้จายค่ายลุงจอห์น
Author note: งู๊ด~หายไปนานเลยน้า เป็นอีกครั้งที่โดนอาถรรพ์หมายเลข 13 ตอนที่ 13 กว่าจะคลอดออกมาได้นี่นานชะมัด แต่ในที่สุดก็รอด 5555
Summary: หาอ่านตอนก่อนๆ โดยการจิ้ม fic T&T ด้านบนจ้า
ตอนที่ 13
...เช้านี้ มีคนจิตตกกำลังพยายามฆ่าตัวตายด้วยวิธีใหม่ คือการดิ่งหัวลงไปสู้กับปลาซาบะย่างซีอิ๊ว ไม่ก็เอารูจมูกทิ่มปลายตะเกียบที่กำตั้งไว้อยู่...
"เมื่อคืนมัวทำอะไรถึงไม่ได้หลับไม่ได้นอนฮะ ?"
โยโกยาม่าถามเสียงขุ่นขณะกำลังดึงหลังคอเสื้อเพื่อน ให้ต้านแรงโน้มถ่วงโลกขึ้นมากินข้าวต่อได้ สึบาสะไม่มีเรี่ยวแรงจะตอบ พยายามลืมตาที่บวมฉึ่งเป็นหมีแพนด้าเพิ่งคลอดขึ้นมา แล้วยกตะเกียบชี้หน้าเจ้าหนุ่มที่นั่งอยู่ข้างๆ ซึ่งกำลังใช้วิชานินจาแยกร่างทำภาพซ้อน ช่วยกันกล่าวขอโทษขอโพยไม่หยุด
"ขอโทษนะดำ ขอโทษจริงๆ จะไม่ดูอะไรแบบนี้ก่อนนอนอีกแล้ว...."
เป็นการให้สัญญาที่เพี้ยนที่สุดเท่าที่เคยได้ยินมาตั้งแต่เป็นอสุจิอยู่ในท้องพ่อ ช่างเป็นเหตุการณ์นอนละเมอครั้งร้ายแรงที่สมควรจารึกไว้ในประวัติศาสตร์ชาติมนุษย์ ให้ลูกหลานใช้เป็นกรณีศึกษากันต่อไป
เมื่อคืนเจ้าตัวยุ่งผล็อยหลับไปคาตักเขาเช่นเคย...เริ่มชิน จึงทดสอบว่าหลับลึกหรือเปล่าด้วยการบีบจมูกโด่งเล่น เมื่อมีเพียงปฏิกิริยาร้องครางไม่ต่างกับหมาขาดอากาศหายใจ จึงดันหัวพาร่างหนาลงไปนอนบนฟูกดีๆ ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายเทน้ำจิ้มรดตัก ส่วนตนก็กลับไปนอนอยู่ตรงอีกฟากของห้อง
ไม่นานนัก ฝ่ายนั้นก็เริ่มรู้สึกตัว งัวเงียขยับลากฟูก เข้ามาซุกตัวยุกยิกนอนเบียดใกล้ๆ ชายอีกคนที่กำลังนอนตะแคงหันหน้าเข้าหากำแพงอยู่ ให้รู้สึกร้อนแผ่นหลังวูบๆ เหมือนใครเข็นเตาปลาย่างมาตั้งใกล้ๆ แล้วก็พัดๆๆ เวลานั้นสึบาสะไม่รู้จะสบถด่าใครดี จะเถิบหนีก็ไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนทั้งหนีทั้งปัดจะเป็นจะตายอย่างกับโดนตุ๊กแกเกาะหัว ตอนนี้ดันมาอ้อนอย่างกับลูกแมว
เจ้าชายคนซื่อที่แอบฉลาดไม่เข้าเรื่องในบางคราว คงจะถามซุบารุถึงความปลอดภัยในพื้นที่ส่วนบุคคลระหว่างอยู่ด้วยกันแล้วล่ะมั้ง ว่าเกิดการเสียหายขึ้นจริง ถึงขนาดต้องเรียกทนายมาไกล่เกลี่ยหรือเปล่า นิสัยเพื่อนคงตอบไปตามตรง แถมกินหัวไปที ไม่อย่างนั้นต่อให้กวาดพระหมดหิ้งมาแขวน ก็ไม่กล้าเข้ามานัวเนียใกล้แบบนี้หรอก
...อยากจะหนีบหูขึ้นมา แล้วก็กระซิบบอกว่า...
...สามวันจากชาตรีก็เป็นอื่นได้นะเว้ย...
เหอ เหอ เหอ
................
...เฮ้อ...
ข่มตางีบหลับไม่ทันไร จู่ๆ สัญชาตญาณมันจิกหนังหัวปลุกให้ผวาตัวลุกขึ้นหนี เพราะก่อนนอนดูมวยปล้ำมากเกินไป พ่อคนที่ร่วมเรียงเคียงหมอนด้วยดีๆ เมื่อครู่จึงอารมณ์ค้าง อยากเตียงหักรักร้าวด้วยการเปิดฟลอร์ออกกำลังกายกลางดึก ประเดิมด้วยการยืนแล้วกระโดดทับลงมา คว้าล็อคคอ
จะท่านู้นท่านี้ พ่อก็ช่างไม่มีสติ...ทำไมไม่ได้สติ ? แล้วนั่นคือโหมดไร้สติจริงๆ เหรอ !? ยืนตะโกนโหวกเหวกเรียกการ์ดของโรงแรมอยู่หน้ากล้องวงจรปิดไปที มัน...ก็ไม่มา คงคิดว่าเล่นกัน หรือทำผัดไทอะไรกัน เพราะผ้าผ่อนพ่อมีกี่ชิ้นหลุดกระจุยหมด แรงก็แอบควายกว่าที่คิด
บทจะได้นอนก็ตอนเช้า เพราะได้สาวใช้ประจำเรียวคังกว่าสี่ชีวิตเข้ามากรี๊ดช่วยไว้ เนื่องจากเห็นสภาพชีเปลือยตัวล่างกำลังนอนเอามือก่ายหน้าผากทำหน้าเบื่อโลก ปล่อยให้ชีเปลือยตัวบนกอดล็อคแขนอีกข้างท่ามกลางห้องหับที่เละเทะ สภาพที่ไม่ต่างกับโดนโทรมมาทั้งคืนทำให้ไม่สามารถแยกเสียงกรี๊ดได้ว่ามันเป็นเสียงร้องที่แสดงถึงความตกใจ หรือแสดงถึงความตื่นเต้น แต่ที่แน่ๆ....
...จะตายอยู่แล้ว....
"...แกะปูให้นะ..."
เจ้าตัวแสบหน้าซื่อก้มหน้าพูดเสียงอ่อย พร้อมเอาไม้มาจิ้มเขี่ยชำแหละขาปูลงถ้วยเล็กให้อย่างชำนาญ ราวกับจบวิชากินปู 4 หน่วยกิจ แต่ก็ต้องร้องอ๊าเมื่อเจ้าแมลงน้ำแสนอร่อย ที่อุตส่าห์บรรจงแกะอย่างสวยงามแทนคำขอโทษ โดนซุบารุยกเทใส่ปาก กวาดเรียบในคำเดียว
"หมดเวลาข้าวเช้าแสนสนุกแล้วกี้ เคลื่อนย้ายมวลตามมาเลย รถนักเรียนมารับแล้ว ส่วนแกไอ้คุณท่าน...ไปนอนซะ บ่ายๆ เจอกัน"
ชายผมยาวชี้นิ้วสั่ง ว่าจบก็หิ้วคอพ่อเจ้าชายไป ก่อนที่คนที่ถูกกล่าวถึงจะมีสติพอจะทันถามว่าไปนัดอีกฝ่ายไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่ และนัดไปทำอะไร
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่ทาคิซาว่าเห็นว่าซุบารุดูอารมณ์ไม่ค่อยดี แต่จะเทียบกันกับอีกคนที่มักจะยิ้มอยู่ตลอดเวลาล่ะก็....ระดับเลเวลความโกรธของโยโกยาม่าคงจะเยอะกว่าจม เห็นได้จากรอยงับชนิดเสียเลือดเสียเนื้อตรงซอกคอของคนข้างกาย ที่ทำเอาเสียววูบตามไปด้วย
"มองหาเลขเหรอ ? เช็คปืนสิเช็ค! เวลามีมากนักเหรอหา ?!"
หลังจากโดนว้ากใส่เพราะไปจ้องแผลที่ไม่ควรมีนานเกิน ก็รีบตะลีตาลานทำตามคำสั่ง ซุบารุหรี่ตา ทำปากยื่นพินิจมองร่างหนาที่ดูเงอะๆ งะๆ อย่างไม่เข้าใจ เขากับสึบาสะก็คบกันนานเกือบยี่สิบปี จนรู้ว่าใครชอบอะไรเกลียดอย่างไหน ว่าไปกับสเปคผู้หญิงก็ใกล้เคียงกันจนตีกันได้บ่อยๆ แต่ไอ้สิ่งมีชีวิตตรงหน้านี่...ดูยังไงก็ไม่เข้าใจ...จะเอามือปิดมองทีละส่วน ก็ไม่เห็นจะมีตรงไหนเข้าเค้าให้อยากเอาไปทำเมีย
"เช็คเสร็จแล้วล่ะ งั้นไปกดเครื่องรอเลยนะ"
ชายผมสีน้ำตาลอ่อนยิ้มบอกพร้อมชี้ไปทางเครื่องที่ใช้ร่อนเป้าบินอย่างร่าเริงดี๊ด๊าเป็นพิเศษ ช่วงนี้ตอนเช้าเขาเปลี่ยนรูปแบบการฝึกเล็กน้อย เพราะเห็นพ่อเจ้าชายพัฒนาการดีกว่าที่คิด เลยลองหิ้วหลังคอมาเล่นของเล่นใหม่ข้างนอกเสียหน่อย
"นี่...คิดยังไงกับหมอนั่น"
"หมอนั่น ?"
"ไอ้-หมอ-นั่น"
เหมือนจะเพิ่มขึ้นมาแค่พยางค์เดียวแต่ก็รู้ความหมาย ทว่าทาคิซาว่าค่อนข้างประหลาดใจที่ถูกถามให้แสดงความคิดเห็นถึงบุคคลที่สาม เพราะพวกคนร้ายกลุ่มนี้มักไม่ค่อยเอ่ยพาดพิงถึงใคร จากแววตาที่ดูซีเรียส ทำให้รู้สึกว่าควรจะตอบตามตรง
"ตอนแรก...ผมเคยรู้สึกไม่ค่อยชอบเขาเท่าไหร่ แต่ตอนนี้ผมรู้สึกว่า โชคดีจัง"
"โชคดี ?" ซุบารุตวัดเสียงสูงทวนคำพูด อีกฝ่ายลากเสียงอือยาวพยายามเรียบเรียงคำตอบ แล้วกล่าวช้าๆ ประสาคนพูดไม่ค่อยเก่ง
"ในหลายๆ ทาง...ล่ะมั้งครับ...ตอนแรกที่ผมไม่ชอบเขา คงเพราะเป็นคนมีความมุ่งมั่นสูง และก็มีอารมณ์รุนแรง พออยากได้สิ่งที่ต้องการเร็วๆ จึงไม่คิดถึงใครคนอื่น ถ้าไปคนละทางหรือแค่คิดจะพยายามหยุดก็ปวดหัวแล้ว แต่พออยู่ข้างๆ เขาแล้วผมรู้สึกโชคดี ตรงที่ว่าผมจะไม่ท้อแท้เพราะตัวเขาเองก็จะไม่นึกถึงคำนั้น"
ว่ากันตามตรงพอนึกๆ ดูทาคิซาว่าก็โดนสึบาสะทำเสียขวัญไปหลายที ที่โดนลักพาตัวมาในคราวแรกก็เพราะความใจร้อนที่ว่านั่นด้วย แต่ไปเรื่อยๆ ก็เริ่มชิน และพอคิดว่าอยากจะไปที่เกาะๆ นั้นทั้งที่ตัวเองถูกตามล่าและไม่น่าจะมีหวัง พอมีอีกฝ่ายอยู่ด้วยก็รู้สึกว่าคงสามารถไปได้
"แต่ว่านะอาจารย์...ช่วงนี้ดำดูแปลกๆ ว่าไหม...? ดูตะกุกตะกักไม่ค่อยเหมือนเดิมเลย เหมือนทำตัวไม่ค่อยถูก......"
"มีเรื่องให้คิดมากมั้ง ขาดวิตามินเอ็มก็งี้" ซุบารุพูดแก้ตัวไปอย่างนั้น แต่ทำให้คนที่เพิ่งไถเงินอีกฝ่ายไปหมาดๆ สะดุ้งตกใจ
"เอ๋ ? เงินไม่มีเหรอ ? แล้วค่าที่พักล่ะ ? แล้ว...แล้วค่าอาหารที่กินอยู่ทุกมื้อล่ะ ?"
"ค่าที่พักกับค่าอาหารเป็นแบบเหมาจ่ายก่อน ก็ไม่มีใครรับประกันพวกฉันจะตายชักดาบนี่หว่า แต่หลังจากออกจากที่นี่เนี่ยสิ สงสัยว่าต้องหางานทำ..."
คำว่าหางานทำของอีกฝ่ายพาให้คนฟังรู้สึกไม่ค่อยดีเลย เพื่อป้องกันกลุ่มคนร้ายทำอะไรแปลกๆ อย่างเช่นไปลักพาตัวเรียกค่าไถ่ใครเขาอีก จึงได้เสนอตัวช่วยทำงานเพื่อแบ่งเบาภาระจะได้ไม่คิดอะไรสั้นๆ ซุบารุเอียงคอหงึบ ครุ่นคิด ก่อนจะเผยยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา
..................................................................
"ร้ายแรงสุดๆ"
สึบาสะสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีกครั้งราว 11 โมงเช้า เดินหน้าซีดเข้าห้องน้ำ แล้วเดินคาบบุหรี่กลับเข้ามาในห้อง คุ้ยหาก.ก.น.ในกระเป๋า แล้วก็เดินกลับเข้าห้องน้ำอีกรอบ...กลับมานั่งในห้อง แล้วกลับเข้าห้องน้ำอีกครั้งเพราะลืมไฟแช็ค ก่อนจะกลับมานั่งทอดวิญญาณมองวิวทิวทัศน์บนฟูกตัวเอง
....คำเดียวสั้นๆ...
....วิกฤตชีวิตวัยหนุ่ม...
ทั้งระบบเสียงและระบบสัมผัส ดันเหมือนจริงมากเสียจนน่ากลัว ทำไมตอนนั้นถึงรู้สึกว่าช่างน่ารัก น่ารังแก ให้ดวงตาที่วาวใสไม่รู้เรื่องรื้นไปด้วยน้ำตาของความผิดหวัง หวาดกลัว และฉาบด้วยราคะที่ร้อนระอุ ถึงจะเจียนตายก็ไม่อาจถอนตัวไปได้ ริมฝีปากที่สดขึ้นเคลือบไปด้วยของเหลว พร่ำกระซิบเรียกชื่อคนทำร้ายด้วยลำคอที่แห้งผาก ช่างหวานละมุนจนอยากทำให้หมดลมหายใจ รู้สึกถึงความคลุ้มคลั่งของตน สามัญสำนึกกับความเคยชินไม่สามารถสะกดกลั้นแรงปรารถนา อยากครอบครองทั้งหมด โอบรัด ทำลาย ไม่ต่างกับพายุที่รุนแรงและรวดเร็ว
...แต่ว่านะ...
...ว่าก็ว่าเถอะ...
...อุตส่าห์มีข้างล่างแล้ว ทำไมไม่มีข้างบนตามไปด้วยวะ...
"ผมผิดใช่ไหมที่ยังไม่แก่ ร่างกายจีงไม่ผันแปร ผมยังไม่แก่เกินใคร~"
...แล้วสึบาสะคุงก็หนีความจริงด้วยการกำหมัดร้องเพลงรุ่นพ่อ หมุนตัวอีกหนึ่งทีให้ความบ้ามันกลบเกลื่อนความอายเล่น แต่พอเห็นว่าไม่ได้ผลจึงลุกขึ้นมาเปิดคอมพิวเตอร์แทน เสียงแผ่นซีดีหนุ่มกล้ามของทาคิซาว่ารันเบาๆ อยู่ตรงด้านขวามือของเครื่องคอมพิวเตอร์ เมื่อคืนคงลืมเอาออก รอยยิ้มอ่อนโยนปรากฏอย่างไม่รู้ที่มา มือเรียวกดมันมาเก็บใส่กล่อง ก่อนจะเดินไปเก็บใส่กระเป๋าเป้ให้ ในนั้นไม่มีหนังสือโป๊เป็นปึกแล้ว แน่ล่ะ...ก็เจ้าตัวซื้อมันมาเยอะๆ เพื่อกลบเกลื่อนเอาบัตรโทรศัพท์ข้างในเท่านั้น
"ตัวยุ่งเอ๊ย"
เขาหัวเราะในลำคออย่างนึกเอ็นดู โดนปั่นหัวขนาดนี้กลับโกรธจริงๆ ไม่ลง สักที ร่างเพรียวเดินกลับไปเล่นเนท ถึงจะพูดว่าระบบ www นั้นกว้างใหญ่ แต่ตัวเขาก็ไม่ได้รู้จักอะไรมันมาก นอกจากเปิดเมลรับส่งงานเท่านั้น ดูฟอร์เวิร์ดเมลมันก็เพลินดี แต่ละอย่างไม่รู้สรรหากันมาจากไหน
- รายชื่อ fwd จากซูบารุ -
ผู้รอดชีวิตปราฏิหารย์จากซานติก้า = เปิดมาเป็นภาพผู้หญิงแอฟริกาผิวดำสีเดียวกับชอคโกแลตแท่งเคลือบน้ำมันยืนนู้ดอยู่กลางทะเลทราย
สิ่งมีชีวิตพันธุ์ใหม่ อัปลักษณ์มาก!! = คลิกลิงค์ อีกฟากเป็นโปรแกรมเรียกเวบแคม
Female or Shemale = ภาพผู้หญิงปนๆ กับภาพกระเทย ข้างล่างภาพมีเฉลยอยู่ว่าเพศไหน
อ.ย.เผย เหตุที่ KFC ไม่นำโคลด์สลอมาขาย เพราะวิธีการผลิตน้ำสลัดไม่ถูกต้อง!! = ภาพตัดต่ออนิเมชั่น ตัวตลกแมคโดนัลกำลังเกาะตะโพกลุงเคนอยู่บนเตียงแสดงวิธีผลิตน้ำสลัด
- รายชื่อ fwd จากโยโกยาม่า -
เตือนภัยไวรัสตับอักเสบ B สามารถติดได้หากมีเพศสัมพันธ์ผิดวิธี = เนื้อหาวิชาการยาวหนึ่งหน้ากระดาษ
เตือนภัย msn ! = เนื้อหาอีกหนึ่งหน้า
แบบทดสอบ คุณมีความเป็นชายแค่ไหน = อ่านคำถามแล้วบวกเลขของคำตอบ
หากใครมีเลือดกรุ๊ป B Rh+ ช่วยบริจาคช่วยน้องสาวผมด้วย = รูปภาพหน้าตรงแบบติดบัตรประชาชนและข้อความขอความเห็นใจ ที่สึบาสะเคยเห็นเมื่อปีที่แล้ว สงสัยว่าทำไมยังไม่หาย
เตือนภัยชาย ปั๊มน้ำมันอันตราย! = ข้างในเป็นเนื้อหา และสอนวิธีการต่อสู้กับเกย็ที่พยายามจะปล้ำผู้ชายด้วยกัน เป็นท่าแบบเดียวกับที่ผู้หญิงใช้ป้องกันตัว
- รายชื่อสแปมเมลล์ -
ทำงานที่บ้านรายได้ดี 20,000 - 50,000 ต่อเดือน
Someone add you to be friend!!
เนื่องจากท่านได้รับเลือกจากพระเจ้าของเรา จึงขอเชิญท่านยังงานเลี้ยงสู่สรวงสวรรค์
FREE 1 DAY DOWNLOAD!!! STRAIGHT!GROUP! SM! ANIMAL!!!
...แค่เป็นกลุ่มยังเอาให้ตื่นตกใจไม่พอใช่ไหม ต้องพาเข้า sm และแอนิมอลด้วย...
ด้วยสันดอนใฝ่รู้ใฝ่เรียนซึ่งจะนำพาประเทศชาติให้เจริญรุ่งเรือง มือก็พาเมาท์จิ้มเข้าหน้าเวบคลิกสมัครสมาชิกทันที ถึงจะพูดว่าโหลดฟรีหนึ่งวันแต่มันก็มีตัวอย่างให้ดูอย่างละคลิป คุณท่านสึบาสะจึงประเดิมแก้ข้อสงสัยว่า...สัตว์อะไร(วะ) แต่พอรู้ว่าเป็นสารคดีหนุ่มโคบาลก็ปล่อยผ่านไป และตรงรี่รีบไปเปิดประเด็นกิจกรรมกลุ่มให้ตื่นตาตื่นใจเล่น
อินโทรลช่วงต้นไม่ต่างจากมะรุมมะตุ้มรุมรักแมร์รี่ มันก็ดูโอเคดีถ้าพวกพระเอกนอกสนามไม่คิดว่า การรอเชยชมแมร์รี่คนเดียวเป็นเรื่องนานเกินไป แล้วหันมาสบตากันเองให้คนดูเอามือปิดปากร้อง 'เฮ้ย' เป็นระยะ...จากนั้นเสียงร้องแสดงความตกใจก็เงียบลง เมื่อเห็นกรรมวิธีการเตรียมเครื่องปรุง สำหรับทำเมนูดุกอุยลุยสวน จากเชฟชายฉกรรจ์สามคน ที่ดูจะสดใหม่เกินจนคนดูต้องหันหน้าหนี 180 องศาทันทีเมื่อพร้อมเสิร์ฟ
"...นี่มันกายกรรมเปียงยาง นานกิง หรือเส้าหลินวะ ?"
ชายหนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก ใบหน้าเริ่มซีดอย่างเห็นได้ชัด เรียกได้ว่าถ้านอนอยู่ในโรงพยาบาล คงได้ถูกหมอต่อท่อช่วยหายใจและให้ออกซิเจน "...ของมัน one way ก็พิเรนท์เอาเข้าไปได้..."
แต่เหมือนความอยากรู้อยากเห็นในตัว ประกอบกับซาวด์เอฟเฟคช่างเรียกร้องความสนใจ เจ้าตัวจึงหมุนคอหันไปมองอย่างหวาดๆ และก็รู้สึกคิดผิดอย่างรุนแรง ถ้าหันมาดูให้รู้ว่าใครเป็นใครหน้าตาเป็นยังไง น่าจะดีกว่ามองเห็นแค่ครึ่งเดียว แล้วดันไปซ้อนทับกับภาพใครบางคนในความฝัน โพสิชั่นเริ่มถูกที่ถูกทาง เสียงริงโทนจากหน้าจอ เริ่มเพี้ยนเปลี่ยนเป็นเสียงของคนที่คิดถึงก่อนเข้าสู่โสตประสาท บุหรี่หล่นออกจากปากโดยไม่รู้ตัว
ขนทุกเส้นในร่างกายลุกชันตอบสนองเหมือนได้รสสัมผัส ก่อนที่ธาตุไฟจะเข้าแทรก ร่างเพรียวต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงของเจ้าของคอมพิวเตอร์ดังขึ้นจากด้านนอก
"คุณท่านตื่นยัง ? เข้าไปนะ"
ด้วยความตกใจ ผู้ที่กำลังนั่งง่วนดูคลิปวีดีโอสำหรับผู้ใหญ่อยู่ก็รีบเอาง่ามหัวแม่เท้า คีบสายไฟคอมพิวเตอร์กระตุกออกพอดีกับที่อีกฝ่ายเข้ามา เจ้าเพื่อนผิวขาวในชุดยูคาตะของเรียวคัง เดินลากเท้าไม่รู้เรื่องราวมานั่งคุกเข่า ม้วนอุปกรณ์เก็บอย่างเรียบร้อยเบามือเตรียมอุ้มสมบัติกลับ แต่พอจะยืนขึ้นก็เห็นเจ้าของห้องกำลังจ้องสำรวจเรือนร่างตนไม่วางตา ก็รีบดึงคอเสื้อที่เปิดกว้างมาปิดให้เรียบร้อย ก่อนจะยิ้มแหยถามกลับ
"มี'ไร ?"
ไม่มีคำตอบ แต่กลับยื่นกายเข้าไปใกล้แทน ฝ่ายตรงข้ามตกใจกอดโน้ตบุ้คแน่นแอ่นตัวถอย โดยที่ลืมไปว่าเข่ายังชิดกันอยู่จึงเสียหลักนอนหงายหลัง แค่นี้ก็ตกใจพออยู่แล้วยังตามด้วยมือของเพื่อนที่เข้ามากระแทกล้อมกรอบไว้ โยโกยาม่ากระพริบตาปริบๆ เหงื่อเริ่มผุดพรายขึ้นที่หน้าผาก ปากก็อยากจะพูดอะไรสักอย่าง อย่างน้อยก็ด่าแม่มัน แต่เจอสายตาหื่นกระหายที่จ้องมาอย่างกับเสือที่กำลังพินิจมองว่าจะกินเหยื่อตรงส่วนไหนก่อน ระหว่างสันในกับไส้ติ่ง เลยต้องปิดปากเงียบ รอประเมินสถานการณ์ก่อน ฝ่ายนั้นถามด้วยเสียงทุ้มต่ำ
"แกกับซูบารุ ฮั้วอะไรกันอยู่ ?"
"ฮั้วบ้าอะไรเล่า....ถ้าจะไปฮั้วกับเจี๊ยบ ก็คงจะมีแต่ปรึกษาการตลาดว่าจะเอาไข่ลง CP หรือเซเว่น..."
เมื่อเห็นลูกน้องที่นอนอยู่ข้างใต้ส่งเสียงครวญตอบไม่ตรงคำถาม ทำให้สึบาสะส่งเสียงจิ๊ไม่พอใจ สั่นศีรษะเบาๆ พร้อมดึงมีดที่ซ่อนไว้ข้างสะโพกออกมาปักเสื่อข้างหูของอีกฝ่าย แล้วยื่นหน้าเข้าไปใกล้ขึ้น คมเหล็กมันปลาบยังไม่วาวและน่ากลัวเท่าสายตาของผู้ใช้
"ช่วงนี้ไอ้เวรนั่นเล่นมุขเฉียดไอ้ที่มันไม่เคยคิดจะเฉียดบ่อยว่าไหม ? ฟอร์เวิร์ดเมลก็น่ารักขึ้นมากเลย...บอกมา พวกแกสรุปว่ายังไง ?"
"แกเป็นเกย์" โยโกยาม่าตอบกลับอย่างรวดเร็วก่อนที่หูตนจะแหว่ง ทำเอาคนตั้งคำถามชะงัก รีบโวยกลับเสียเสียงหลง
"สัตว์! กูจะเป็นเกย์ได้ยังไง ?"
"แล้วแกเรียกผู้ชายที่ชอบผู้ชายว่าอะไร ?"
"....เกย์...."
แล้วสึบาสะคุงผู้แพ้ภัยตัวเองก็ถึงกับต้องปิดหน้า กลิ้งไปกับพื้นด้วยความเจ็บปวดราวถูกน้ำมนต์ต่อสายยางฉีดใส่ หัวหน้าสมาคมรณรงค์กำเนิดบุตรดูท่าจะโดนเด้งย้ายสังกัดเป็นรณรงค์ด้านคุมกำเนิดแทนเสียแล้ว โยโกยาม่าลุกขึ้นมานั่งเท้าคางมองคิดหาคำพูดที่เหมาะสมจนรู้สึกปวดตุบที่ขมับ คิดในแง่ดี บางทีตนอาจจะยังคุมสถานการณ์อยู่ ไม่ให้อีกฝ่ายเตลิดไปมากกว่านี้...ตัดสินใจได้ก็ตบไหล่อีกฝ่าย พูดสีข้างเข้าถูแบบทีเล่นทีจริง
"เด็กมันนิสัยดี อยู่ด้วยกันต้องมีชอบใจเป็นธรรมดา พวกฉันเห็นแกโอ๋มันมาก ก็พูดเล่นฆ่าเวลาไปอย่างนั้น"
"พูดเล่น"
"อะหะ"
"ฉันว่าอันนี้ต่างหาก ที่พูดเล่น"
พอโดนจ้องมาอย่างตำหนิ คนพูดถึงกับหุบยิ้ม แล้วเบือนสายตาหนีไปด้านข้างอย่างเซ็งๆ เพื่อนช่างฉลาดได้ไม่ถูกจุด โยโกยาม่าเกาหลังหัวก่อนจะพูดอย่างช้าๆ ชัดถ้อยชัดคำ
"ฉันอยู่กับแกมานานจนรู้ว่าแกหวังอะไรบ้างนะ แล้วฉันก็ไม่แคร์ด้วยแกจะยังไง แต่ข้อเท็จจริงคือ ในระบบปิดแบบนี้ฉันคิดไม่ได้นอกจากความอยาก และความต้องการของนายจะทำให้หมอนั่นหนี..."
หากจะหนีอยู่บนประเทศนี้เห็นทีคงจะจบได้ด้วยคำเดียวคือตาย ทาคิซาว่าไม่ใช่คนที่จะสามารถอาศัยอยู่ที่นี่ได้อย่างสบายใจอีกแล้ว ชายผิวแทนจึงก้มนั่งก้มหน้าปิดปากเงียบ หัวคิ้วที่ขมวดแน่นบอกให้รู้ว่ากำลังทบทวน ความขัดแย้งส่งผ่านออกมาทางแววตา โดยไม่ล่วงรู้ถึงความจริงหลายต่อหลายส่วนที่คู่สนทนาตัดออกไป และซ่อนไว้ภายใต้สีหน้าที่จริงจัง โยโกยาม่าได้แต่ทอดถอนใจ
กับคนที่จิตใจเปราะบางและพร้อมจะแหลกสลายทุกเวลา หากเจอสิ่งที่ต้องการก็มักจะไขว่คว้าไม่ต่างกับฟางเส้นสุดท้าย...ดิ้นรน และจมลง หากเป็นอีกครั้งคงจะฉุดเพื่อนขึ้นมาไม่ได้แล้ว ดังนั้นเปลี่ยนจากความคิดปักใจ ให้เป็นใครก็ได้แทนเสียจะดีกว่า
"...ไปเตรียมตัวเถอะ คืนพรุ่งนี้ได้เงินมา เราจะออกเดินทางทันที..."
คำว่าพรุ่งนี้ทำให้คนฟังชะงัก ความเคยชินในความกระชั้นชิดของเวลาจู่ๆ ก็หายไป ชายนัยน์ตาจิ้งจอกคนนั้นจบการสนทนาด้วยการลุกขึ้นยืนตบบ่าผู้ที่นั่งอยู่อีกที ก่อนจะเดินช้าๆ ออกจากห้องไป พอพ้นประตูเท่านั้นแหละ โยโกยาม่าก็รีบใส่เกียร์ห้าอุ้มโน้ตบุ๊ควิ่งรี่สี่คูณร้อยกลับห้องอย่างรวดเร็ว จนเกือบจะชนผู้ที่เดินสวนมาบริเวณทางเดินมุมอาคาร ทั้งเขาและคู่กรณีอีกสองคนต่างผงะ
"เดินยังไงของแกวะ ?"
ซุบารุถามอย่างหงุดหงิดเล็กๆ แต่แทนที่จะมีเสียงต่อปากต่อคำพร้อมใบหน้าบึ้งตึงของเพื่อนตามมาเช่นเคย กลับเป็นรอยยิ้มที่บ่งบอกถึงชัยชนะก่อนชิงวิ่งหนีไปเสียนี่ ทำให้คนถามชะงักเบิกตาค้าง เบ้หน้ามองตามหลังอีกฝ่ายที มองไปทางห้องของสึบาสะที
"ฉิบหาย...เล่นกูทีเผลอหรือเนี่ย ?"
สถานการณ์ไม่สู้ดี คนตาคมพูดจบก็ดึงผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดบ่าอยู่โยนส่งให้ผู้ที่เดินมาด้วย
"ไปตามไอ้คุณท่านกินข้าว เดี๋ยวฉันขอไปจัดการไอ้เวรนี่ก่อน"
ว่าจบก็วิ่งทั่กๆ ตามอีกคนไป ทาคิซาว่าเอียงคอมองตามครู่หนึ่งก่อนจะเดินลากเท้ากลับห้องตน เขาเคาะตรงกรอบประตูส่วนที่เป็นไม้พลางส่งเสียงบอกคนข้างใน
"ดำ ไปกินข้าวเที่ยงกันเหอะ"
เมื่อไม่มีเสียงตอบจึงเปิดประตูอย่างเบามือก่อนจะยื่นหน้เข้าไปดู เขาไม่คิดว่าสึบาสะจะยังนอนอยู่หากถูกเรียก ก็เห็นร่างนั้นกำลังนั่งหันหลังอยู่คล้ายจมอยู่ในความคิด จนไม่มีอารมณ์จะมาสนใจชายอีกคนที่เดินผ่านประตูเข้ามาคุ้ยกระเป๋าเป้เก็บของ
แต่แท้จริงร่างนั้นรู้ตัวโดยตลอด เพียงทว่ากำลังสร้างเหตุผลมากมาย เข้าทับถมกลบทุกสิ่งทุกอย่างที่ฟุ้งอยู่ข้างใน ให้มันตกตะกอนและจางหายไปโดยเร็ว เขาไม่ใช่เด็กๆ ที่จะควบคุมอารมณ์ให้อยู่ในโอวาทไม่ได้...
ไม่อยากเห็นอีกฝ่ายวิ่งไปหาความตายเพราะความต้องการที่ไร้การแยกแยะ...ในเวลาที่แสนสั้น...ถ้าได้เดินหัวเราะเคียงข้างคนๆ นั้นอีกสักก้าวก็ยังดี...ใจที่สงบจึงนอนบอบช้ำอยู่ในอก
ทำไมความชอบชั่วคราวถึงทำร้ายจิตใจได้มากขนาดนี้นะ น่าขำเสียจริง
เสียงตบเรียกแปะๆ ของคนที่นั่งคุกเข่าเก็บปลายเท้าอยู่ เรียกให้ชายผิวแทนหันกลับไปมอง และสบตากับเจ้าของรอยยิ้มสดใสเหมือนดอกไม้บานที่กำลังตบตักตัวเองอยู่ ท่าทีขึงขังไม่เข้ากับวัตถุประสงค์ทำให้หลุดยิ้มออกมา ทาคิซาว่ายังคงตบตักเรียกให้อีกฝ่ายลงมาทดลองนอนดู ใบหน้าหวานเริ่มฉายแววคาดคั้นจนคนมองต้องส่ายหัวและทิ้งหัวลงบนตักอุ่นอย่างช่วยไม่ได้
...วินาทีนั้นเอง คำว่าคิดผิดก็ทะลักล้นออกมาจนจุกอยู่ที่คอ...
...อยากจะหนีแต่กลับถูกความโหยหาพันธนาการไว้จนรู้สึกหวาดหวั่น...
"เป็นไง ? สบายดีใช่ไหมล่า ?" คุณเจ้าชายกล่าวอย่างภูมิใจด้วยน้ำเสียงโอ่กลั้วหัวเราะนิดๆ สึบาสะจึงฝืนหัวเราะตาม ริมฝีปากชาจนไม่สามารถรับรู้ว่ามันอยู่ในรูปใด
"...ถ้าไม่มีกลิ่นเหม็นเปรี้ยวจะดีมาก..."
"ทำไงได้ ก็เพิ่งออกกำลังกายมานี่ เดี๋ยวว่าจะไปอาบน้ำแล้วล่ะ แต่ขอพักนิดนึง เมื่อกี้ก็ฉีดน้ำหอมเพิ่มแต่รู้สึกว่ากลิ่นมันแอบตีกับกลิ่นเหงื่อล่ะ ฮะฮะ ถ้าเมื่อกี้ฉีดต่ำกว่านี้นายคงได้กลิ่นแปลกๆ ล่ะ"
ทาคิซาว่าก้มตอบ ยิ่งอยู่ใกล้ยิ่งเห็นใบหน้าฝืนรื่นเริงของสึบาสะชัด เขาคงจะเป็นตัวปัญหาอย่างที่ซุบารุเคยว่า ความจำเป็นที่ต้องอยู่ใกล้กันมักทำให้ลำบากในการบอกกล่าวถึงข้อเสีย เหมือนกับเพื่อนร่วมงานคนอื่นๆ ที่ไม่กล้าบอกเขา แต่แทนที่จะเอ่ยปากขอโทษในเรื่องที่ไม่รู้ และเป็นการทำให้หวนนึกถึงเรื่องที่ไม่ดี ทำให้รู้สึกมีความสุขแทนจะดีกว่า คิดดังนั้นจึงพูดขึ้นมาเหมือนนึกอะไรบางอย่างออกด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น
"เมื่อวานผมได้ยินพยากรณ์อากาศแหละ เขาบอกว่าวันนี้ฝนจะตก น่าสนุกดีเนอะ"
"เหอะ วันคริสตมาสฝนมันจะตกได้ยังไง ตอนนี้ก็รอแต่หิมะตกเท่านั้นแหละ แล้วฝนตกจริงก็ไม่สนุกหรอก เปียกตอนหน้าหนาวมีหวังแข็งตาย"
ชายผิวแทนบ่นอุบพร้อมขมวดคิ้วใส่ ดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเท่าไหร่ เพราะอย่างนั้นจึงทำให้ชายอีกคนส่งยิ้มสดใสต่อไป หวังให้ความร่าเริงของตนผ่านเข้าไปลดทอนความหม่นหมอง
"นี่ๆ ฝนตกน่ะสนุกนา....ไม่เชื่อดูนี่สิ"
นายแบบหนุ่มปรบมือเรียก ให้คนที่นอนอยู่บนตักเงยหน้าขึ้นสบตาตน จากนั้นก็นับหนึ่งถึงสามแล้วชูขึ้นเหนือหัว พลันลูกกวาดเป็นกำๆ หลายต่อหลายสีแบบไม่รู้ที่มาที่ไป ก็ร่วงกราวจากมือหนาตกลงมาบนใบหน้าของผู้ที่กำลังนอนมองอยู่อย่างตกตะลึง เสียงหัวเราะของพ่อนักมายากลมือสมัครเล่นกังวาลใสดั่งแก้ว
"เมจิกคัลเมจิก ฝนลูกกวาด( ame ame )!"
มุกเล่นคำเชยๆ ที่มีแต่ตาแก่เล่น ช่างเข้ากับรอยยิ้มซื่อๆ แสนหวานที่คาดว่าคงจะหวานกว่าลูกอมทั้งหมดที่เจ้าตัวเสกขึ้นมา บางอย่างกำลังกระหน่ำลงมาไม่ขาดสายให้ภายในใจเจ็บช้ำ จนต้องรีบยกมือขึ้นปิดบังภาพตรงหน้าเพราะไม่สามารถมองอีกฝ่ายตรงๆ ได้แม้อีกสักหน....
...ทรมาน....
"โดนตาเหรอ ? ขอโทษนะดำ...เป็นอะไรมากไหม ?"
ทาคิซาว่าถามด้วยความเป็นห่วงรีบยื่นมือไปจับมือของสึบาสะที่กำลังปิดตาตัวเองอยู่แต่กลับถูกปัดออกอย่างแรง ร่างเพรียวลุกขึ้นเดินหนีโดยไม่หันกลับมามองหน้าอีกฝ่ายว่ามีสีหน้าเช่นไร จะตกใจกังวลใจแค่ไหนกับท่าทีแบบนี้ รู้เพียงแต่ว่าต้องหนีไปให้ไกลที่สุด
ความต้องการกำลังพุ่งขึ้นสูงอย่างไม่สามารถหยุดยั้ง หงุดหงิดงุ่นง่านจนอยากทำลายทุกอย่างที่ขวางหน้า อยากได้ดวงตาที่เหมือนลูกกวางคู่นั้น...อยากได้รอยยิ้มซื่อๆ...เส้นผมทุกเส้นที่ไล้ใบหน้าและลำคอ...นิ้วมือที่ดูเก้งกาง...ผิวกายที่น่าดอมดม...ถ้าใช้มีดกรีดเก็บไว้ทั้งหมด...คงได้แค่กลิ่นคาวคละคลุ้ง...
"...ถ้าอย่างนั้นจะต่างอะไรจากเดิม..."
รองเท้าหนังมียี่ห้อที่เสียสภาพไปตามการใช้งานหยุดอยู่ตรงสวนด้านหลังของเรียวคัง นัยน์ตาทอดมองไปยังสระน้ำเล็กๆ ที่กระเพื่อมไหวยามปลาในนั้นกำลังแหวกว่าย แสงจากดวงอาทิตย์สะท้อนบนผืนน้ำส่งประกายระยับสวยงามจนไม่อาจมอง ทำได้เพียงร้องตะโกนสุดเสียงอย่างเศร้าสลด ภาพที่ผ่านนัยน์ตาเหลือเพียงแสงที่พร่าเลือน
สิ่งที่ก่อกำเนิดเกิดขึ้นในใจไม่มีทางเป็นสิ่งพิสุทธิ์ แม้ผู้ที่มองอยู่จะสวยงามเพียงใด ความสว่างใสก็ไม่สามารถเกิดขึ้นกับคนที่ทุกครั้งยามยกมือขึ้นป้องแดด เลือดสีแดงก็ไหลลงอาบแก้ม
....มือที่เปรอะเปื้อนจึงเกร็งค้างอยู่ข้างตัว....
................................................
เกือบสองอาทิตย์แล้วที่ไม่ได้เห็นหน้าเพื่อน แต่ถึงจะใช้คำว่าเพื่อน คนๆ นั้นอาจจะไม่ได้คิดแบบเดียวกันก็ได้...ทุกครั้งที่หันไปมอง เขาจะนั่งไขว่ห้างอ่านหนังสือเล่มเล็กๆ อยู่ตรงเก้าอี้ที่จัดไว้ บรรยากาศที่นิ่งสงบหนึ่งเดียวในกองถ่ายที่แสนวุ่นวาย ราวกับตุ๊กตาราคาแพงในตู้โชว์ที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง คงจะมีเพียงการขยับจัดผมสีน้ำตาลอ่อนที่ลงมาปรกหน้าผากไม่ให้ขัดขวางการอ่าน บอกเป็นนัยว่าอีกฝ่ายมีชีวิตเหมือนกัน
เกือบหนึ่งปีที่พยายามจะเข้าไปใกล้ชิดสนิทสนมท่ามกลางเสียงนินทา ว่าต้องการใช้ 'เจ้าชาย' เป็นเครื่องมือในการทำให้ตนเองมีชื่อเสียงบ้าง แต่เพราะถือว่าบริสุทธิ์ใจเลยไม่คิดอะไรมาก พักหลังนึกว่าเราจะสนิทกันบ้างแล้ว แต่ก็เปล่าเลย...รอยยิ้มที่เหงาหงอย ดวงตาที่เศร้าสร้อย ถึงจะพยายามเข้าใกล้เพื่อปลอบประโลมอย่างไร คนๆ นั้นก็ยังคงเป็นตุ๊กตาในครอบแก้ว ที่ทุกคนทำได้แต่มอง เมื่อนั้นเองจึงรู้สึกตัวว่า ในสายตาของคนๆ นั้น ตนก็ไม่ได้ต่างจากคนอื่นๆ เลย
จนกระทั่งเขาหายไป...ความตกใจ ความกังวลก็ถาโถมเข้ามา...เพราะรู้สึกว่าคนที่เป็นเพียงของตั้งโชว์ที่เปราะบาง อาศัยอยู่แต่ในที่ปลอดภัย จะต้องถูกทำลายได้อย่างง่ายดายแน่ๆ กระทั่งรอยยิ้มเศร้าไม่มีให้เห็นอีก
["ไม่ต้องเป็นห่วงผมนะไอบะจัง"]
...จะไม่ให้เป็นห่วงได้ยังไงเล่า...
...แต่ก็รู้สึก...ดีใจมาก...
....................................................
"คุณหมอมันจะเป็นอะไรมากไหม ? มันจะตายไหม ? ต้องตัดขาหรือเปล่า ? ผมคงทำใจไม่ได้แน่ถ้ามันต้องพิการ มัน...มัน...มันต้องการเลือดไหมผมบริจาคให้ก็ได้นะ...."
แล้วชายหนุ่มก็แหกปากร้องไห้ตีโพยตีพายจะเป็นจะตาย กอดเจ้าหมาดัชชุนสีน้ำตาลแน่น ข้างผู้จัดการประจำตัวภายในห้องตรวจโรคสำหรับสัตว์ คุณผู้ช่วยหมอมือใหม่ที่ยืนอยู่เห็นภาพนั้นเข้าก็เบะปากเตรียมร้องยี้ แต่ก็ถูกข้อศอกของคุณหมอที่มีอายุมากกว่าสักรอบ ถองเข้าหน้าท้องเสียแทบจุก
"แค่เศษแก้วบาดเท้า ไม่ถึงขนาดต้องให้เลือดหรอกครับ เดี๋ยวทำความสะอาดแผล จากนั้นก็เอายาไปให้เขาทานที่บ้าน พยายามอย่าให้แผลโดนน้ำ กลับมาล้างแผลทุกวัน แค่นี้ก็พอแล้วครับ"
คนในเสื้อกาวน์ขาวยิ้มบอกด้วยท่าทีสุภาพพร้อมกับยื่นกระดาษทิชชู่ให้ใช้ซับน้ำตา ความน่าเชื่อถือทำให้ไอบะหยุดฟูมฟายพยักหน้าเข้าใจ คุณหมอจึงหันไปทางชายอีกคนที่ยืนอยู่เป็นเชิงบอกให้เข้าไปอุ้มหมาเข้าไปรอห้องทำแผล ส่วนตนก็หยิบสมุดผู้ป่วยนอกขึ้นมา
"ตอนนี้อายุกี่ขวบแล้วนะครับ ?"
"ผมไม่ค่อยแน่ใจ คือ...ความจริงมันไม่ใช่หมาของผมน่ะครับ แต่ว่าเจ้าของเขาเล่าว่าเคยพามาที่นี่ คิดว่าน่าจะมีประวัติอยู่ เจ้าของชื่อทาคิซาว่า ฮิเดอากิ"
มือที่กำลังจรดปากกาอยู่ชะงักหยุด รีบหันกลับไปมองลูกมือตนที่กำลังเดินอุ้มเจ้าดัชชุนสีน้ำตาลเดินออกจากห้องไป เขาถอนหายใจโล่งอกเมื่ออีกฝ่ายดูไม่มีปฏิกิริยาใด แต่เมื่อประตูปิดลง ยามาชิตะก็เผยรอยยิ้มน้อยๆ แสนเย็นชา ออกมา
..............................................................
TBC
สวัสดีพี่น้อง ลาก่อน - w - )/
มุขไหนเนี่ย 5555 เล่นเอง ชงเอง หัวเราะเอง ( เจริญพร )
งวดนี้มาช้า ซอร์รี่ แต่ส่วนตัวแล้วคิดว่ามันเขียนยากจริงๆ นะ ตอนนี้เนี่ย ไม่ใช่หมายถึงตอนที่ 13 แต่หมายถึงว่ามันเป็นช่วงรอยต่อของเรื่องในตอนหน้า ซึ่งพอมานั่งคิดถึงข้อมูลที่เรียงคิวกันมา แล้วก็ทำให้กังวล...สมควรจดใส่กระดาษเหมือนตอนเขียนแฮร์รี่ 5555 ตอนแรกก็ขี้เกียจ เพราะยังไงคงนิดเดียว พอมาคิดเอาจริงๆ ก็...พอตัวแหะ - [] - ; ไม่น่าเชื่อ....
ส่วนก่อนจะมาเป็นตอน 13 ตอนนี้ ถูกฆ่าตัดตอน เจี๊ยนทิ้งลงถังขยะไป 20 แผ่น โทษฐานอืดไม่ทันใจคนเขียน เป็นฉากกระงิ้งไปตามประสา คุยกับยายแก่ข้างบลอค บอกว่าอาจจะมีคนอยากอ่านก็ได้นะที่ตัดๆ ไป เราก็...คงใช่นะ เพราะบางทีเราก็รู้สึกว่า คนเขียนน่ะ ต้องมีตอนที่ตัดๆ ไว้แล้วไม่มาลงแน่ๆ เลย และอยากอ่านด้วย แต่คนเขียนน่ะ ยังไงก็อยากให้งานตัวเองกระชับไม่เยิ่นเย้ออยู่ดี 5555 หรือจะเป็นที่โทเมคนเดียว
ดังนั้นเลยเป็นตอนโฟกัสคุณท่าน กับบวกติ่งไอบะจังอีกนิดหน่อย รวม 13 หน้า ( อาถรรพ์ยังคงตามต่อไป ) เขียนไอบะจังแล้วรู้สึกสนุกสดใส 5555 ส่วนกับสึบะคุงนี่ ช่วงนี้ตีกับคนเขียนบ่อยเหลือเกิน บังคับทิศไม่ค่อยอยู่ จะพาเล่นเรื่อย ^^; หญิงชราข้างบลอคให้นิยามไว้ว่า เป็นปรากฏการณ์ตัวละครเลียปากนักเขียน - {} - ( เพราะพอสนิทกันระดับหนึ่ง จะเริ่มลามและเลียเล่น ) เอาเถอะค่า~เล่นแล้วทำงานอิฉันก็ไม่ว่าร๊อกกก
คุณหมอที่อยู่กับพีจังน่ะ ความจริงมีชื่อด้วย แต่กลัวว่าตัวละครจะออกมาเยอะเกิน เลยเอาออกดีกว่า ความจริงก็ตัวประกอบพาก้าวใจเล่นน่ะนะ แต่เอาเถอะ เดี๋ยวหมดจอห์นนี่ - w - ;
งวดนี้อิยายก็มานั่งพรูฟให้ แตงค์ๆ น่อ~~งวดนี้ไอสะกดผิดน้อยกว่าที่แล้ว เฮ~~ เป็นผู้เป็นคนกับเขาได้สักที กร๊ากกกก
ถ้ามีตรงไหนอ่านแล้วสงสัย เรียงคำแหม่งๆ ก๊อปมาลงช่องคอมเมนท์ได้ จะดีใจมาก - w -
โอเคค่ะ เจอกันเอนทรี่หน้า ^ D ^ )/
ปล. ระวังฟิคฟอร์เวิร์ดเมล
ปล2. รดน้ำ~~~~ 
หมาต่ายคะไอ้ทอปเฮดมันคืออิหยังอ่ะ บ่รู้จัก T^T
#1 By SK-SaKU :: With Your Smile on 2009-06-18 23:20