ถึงอาจารย์
posted on 27 Jun 2009 09:10 by tomei in MyDoll
อัลฟอนคุงอดไปเยี่ยมอาจารย์ เลยฝากคุณหมอเขียนบลอค
หวังว่าอาจารย์คงไม่อัดอัลฟอนจนน้ำมันทะลัก
= w =
......................
เป็นตุ๊กตาที่รีบเร่งทำ กะว่าจะเอาไปเซอร์ไพร์ทเจ้าเดียร์ตอนวันรับปริญญา เสียบไว้ในช่อดอกไม้คงน่ารักดี เป็นอัลฟอนในทุ่งดอกไม้ 5555 ก็ไม่รู้ว่าเรื่องจะเก่าไปไหม แต่ไม่ได้อ่านเฮตาเลียนี่นา อุตส่าห์คิดว่าจะรีบไปเลือกดอกไม้ช่อแดงๆ เหลืองๆ แต่สุดท้ายก็ไปไม่ทันจริงๆ สินะ ไว้รับปริญญาโทจะไปให้แล้วกัน ( น่าน )
เป็นอะไรที่เย็บนานกว่าที่คิด เพราะเลือกใช้ผ้าลื่นๆ มันๆ เลยปักหน้ายากชะมัด - w - ;; แก้ไปตั้งสี่ซ้าห้าหน ได้แค่นี้ล่ะอิหนู
อิเจ้ปัีกลายตรงเตี่ยวด้วย
เขียนว่า congratulation my dear sensei 5555
ตอนแรกที่คิดไว้ คือยัดนุ่นให้พองป๊อก แต่ว่าทำรูใส่นุ่นเล็กนิดเดียว เลยต้องดึงเป็นชิ้นเล็กๆ ดันเลือกผ้ายืดบางไป เลยเห็นนุ่นเป็นต่อนๆ ราวกับเหล็กที่ทุบไม่เรียบ เอ้อ....แต่ผ้าที่หนาๆ มันไม่มีสีเงินแร่ดๆ แบบนี้นี่ = 3 =
ง่อยไปหน่อย แต่ทำด้วยใจนะฮือ....
ด้วยไซส์ครึ่งๆ กลางๆ แล้ว ทำอะไรไม่ได้นอกจากเป็นหมอนเข็ม กร๊ากกกก
อัลฟอนวิ่งหนี แอ๊ว~
...................................
เมื่อวานไปตรวจเด็กที่uดิน2 มา( ป้องกันการเซิร์จ 5555 ) บอกจะตรวจถึงบ่ายสามฝ่า เด็ก 900 คน หมอ 3 คน เราก็บ่ยั่น ชิวๆ เพราะ 1500 ต่อหมอ 5 คนก็ทำมาแล้ว เสร็จก่อนบ่ายสามด้วย แต่นั่นก็กรณีเพื่อนๆ กันน่ะนะ พอต้องทำงานกับคนไม่รู้จักแล้วเศร้าจิตชิบ อู้กันต่อหน้าจนอยากเหวี่ยงสเตปใส่ อีกตัวก็ทำตัวคุมตลาดหุ้นอยู่แถมเป็นหูรูดกระเพาะปัสสาวะไม่ดี เดี๋ยวโทรเดี๋ยวฉี่ อีกตัวก็....ชิ่งกลับก่อนบ่ายสามอีก เหลือเด็กกว่า 150 คนไว้ เจริญ
บ่ายสี่ครึ่งคนคุมไซด์งานยังไม่โผล่หัวออกมา จนต้องตาเขียวใส่พยาบาลแถวนั้นบอกให้เรียกออกมา อิเจ้บอกแล้วไงว่าบ่าย 3 40 จะกลับ กว่าจะกุลีกุจอมารับหน้าเสื่อได้ ก็เกือบ 5 โมงเย็น พูดนั่นพูดนี่ ชริ....สุดท้ายก็ให้เราไป
เดินไปไม่กี่ก้าวก็...เอ้อ....ตานั่นได้ปล่อยทุกคนกลับ 6 โมงเย็นแน่ ( อาจถึงทุ่มด้วย ) แหงล่ะ หมอตรวจไม่เสร็จ ทุกคนก็อย่าหวังจะได้กลับเลย เราก็ เอ้อ...พักในส้วมไปแป้ปก็หายโมโหไปครึ่งนึงแล้วล่ะ ไปช่วยๆ ให้เสร็จๆ ไปจะดีกว่า กว่าจะเสร็จจริงๆ ก็ 5 โมงกว่า หิวก็หิว รถก็ติด เอาเข้าไป
ไม่อยากรับทำงานกับคนไม่รู้จักแล้วว่ะ อู้กับฉิบ...แทนที่จะช่วยๆ กันให้มันเสร็จๆ แล้วจะได้รีบกลับบ้าน เกิดจนโตมาป่านนี้ คิดจะตายด้วยส้นคนรุ่นลูก ทำอย่างกับตอนเด็กๆ ไม่เคยอู้งาน ถึงไม่รู้ผลเสีย...ประสาท...
ก็...เอาเถอะ เรื่องผ่านไปแล้ว ว่าไปก็เป็นประสบการณ์ที่ดี เอาไว้ปรับใช้ตอนขึ้นเป็นผู้บริหาร 5555 ที่ไหนเขาจะกล้าให้ฉันบริหารวะ ?
โอเค เจอกันเอนทรี่หน้า จุบุๆ
คิดถึงทุกคนเน้